Een stukje uit de theatershow CATWALK OF LIFE:

Achter elk mens schuilt een verhaal
Vaak zien we dat verhaal niet
We lachen het weg, we zeggen: ” ja hoor het gaat goed met mij, dank je”
Maar achter die lach en het sociaal wenselijk masker schuilt vaak angst, verdriet en pijn.
Als we alleen zijn dan komen de tranen en ook spijt dat we weer niet gezegd hebben wat we wilde zeggen
Dat we weer niet gedaan hebben wat we zo graag willen doen
Dat we weer niet geluisterd hebben naar ons hart
Dat we weer hebben geluisterd naar de mensen om ons heen
Dat we ons weer hebben laten leiden door ons innerlijke gekwetste stuk
En de dagen worden weken en de weken worden jaren…

We durven eigenlijk niet te zijn wie we willen zijn
We voldoen aan verwachtingen van anderen en leven ons leven achter de coulissen, daar overleven we maar LEVEN we niet echt….

En daar sta je dan, op jouw catwalk, in het licht en zichtbaar…. Mensen kijken naar je: afkeurend, oordelend en verwachten dingen van je.
“Wat als ik struikel in het leven? Of iets niet goed doe? Ze fluisteren, gaat dat over mij?”

Wat kunnen ze over je oordelen he, en wat komt dat binnen, wat doet het toch pijn!
We krijgen gedachten als: “O help nee hoor ik ga terug! Terug naar de coulissen want daar is het veilig, niemand die me ziet!”

En dan neem je een besluit, je gaat het anders doen!
En dan zie je ook de mensen om je heen: jouw publiek dat naar je kijkt.
Mensen die oordelen, een mening hebben, je gedrag afkeuren, je kunnen raken in je hart met valse opmerkingen.

We kennen ze allemaal wel de mensen om ons heen. Ik ook, ik kan er een boek over schrijven, een heel dik boek, een stukje hieruit:

Ohhh ik ga het doen! Ik ga mijn baan opzeggen en mijn hart volgen en mijn dromen waarmaken! Dit is wat ik wil. Ik VOEL het diep van binnen!
Ik heb zolang gestudeerd en nu zoveel diploma’s, het moet lukken!
Morgen plan ik een afspraak met mijn werkgever en ga hem dit vertellen.
Jihoeeeee!

Je vertelt je idee aan een moeder op het schoolplein: ik ga het doen hoor, mijn baan opzeggen en mijn eigen praktijk beginnen.
Want na al mijn studies en eigen ervaringen kan ik het! Ik kan mensen helpen, ze achter de coulissen vandaan halen en leren om oude pijnen, overtuigingen en onzekerheid los te laten. Ik ben tenslotte gediplomeerd trauma-therapeut.
Vol passie vertel ik mijn verhaal en dan kijk ik en zien zo’n blik van: O ja joh Ga jij dat doen? Echt waar. Wie denk je wel niet dat je bent.
Zomaar je baan opzeggen, dat is je zekerheid. En een praktijk beginnen pffff.
Okeeee niet de reactie die ik had verwacht… hmmmm ja misschien is het toch wel te hoog gegrepen voor me.

In de supermarkt kom je een oude bekende tegen en je vertelt opnieuw je verhaal: Ik ga mijn baan opzeggen en een eigen praktijk beginnen!
Een moment stilte:….. En weer zo’n afkeurende blik: maar miran even serieus, wie zit er nou op jou te wachten?
Oehhhh die komt binnen zeg. Een pijnscheut in mijn hart.
Thuis met een bakje thee op de bank denk ik: laat maar.
Maar nee wacht eens even ik had toch een plan! Ik ging het toch doen! Kom op die mensen waren vast chagrijnig.

Ik bel mijn moeder. Mam ik ga nu toch iets spannends doen, ik begin mijn eigen praktijk!
Goh kind…. Best spannend he. Zou je dat nou wel doen? Ik zou niets veranderen hoor, laat alles maar zoals het was. Je hebt toch een hypotheek te betalen he. De moed zakt steeds verder in je schoenen.
Hmmm of deze: doe maar niet dat kan jij toch niet. Denk je echt dat jij trauma-therapeut kunt worden en dat je bloed kunt gaan prikken van mensen om ze te helpen met voeding en het loslaten van emotionele ballast?
Kom op! Wie zit er nou op jou te wachten!
Wat komt dat binnen he.

100 positieve reacties en 1 negatieve en die laatste voel je als een steek in je hart.
Zwaar vermoeid en angstig kruip je je bed in en huil je jezelf in slaap. Laat maar ik doe het wel niet!

Maar wacht eens even: STOP!
Want wat die mensen zeggen, zeg dat iets over ons?

Spreken die mensen zelf niet vanuit een emotie zoals jaloezie, onzekerheid, pijn en verdriet.

Laat jij niet iets zien wat zij ook graag zouden willen maar niet doen.

Want mensen die in balans zijn, gelukkig zijn en zichzelf waarderen praten heel anders.
Waarom zou je je droom niet laten uitkomen door de mening van die mensen.

STOP! Adem in…. Adem uit….. En zie wat er gebeurt
.
Alleen al door het te begrijpen ontstaat er een nieuwe energie en vooral: RUST.
Je hoeft je niet te laten leiden door iemand anders.
Jij bent puur en mooi en jij mag je dromen waarmaken.
Wie bepaalt dat… jij toch?
Dus sta op en loop door.

Zwaai even vriendelijk naar die mensen, accepteer ze om wie ze zijn, oordeel niet, zij mogen hun mening hebben maar dat zegt niets over jou.
Loop door naar jouw dromen.

“Ik verban niet langer mijn dromen naar morgen en later. Ik wil ze NU waar gaan maken.
Ik ga luisteren naar het kind in mezelf, weer huppelen en gek doen.
Dansen met het leven, nieuwe dingen doen en ontdekken en zoals Pipi zegt: Ik heb het nog nooit gedaan, ik denk dat ik het wel kan!”

Share This