Afscheid, verdriet maar ook opluchting

Lieve pap, het is al weer drie jaar geleden dat je stierf. Na vele zware jaren van grote zorgen, depressie en uiteindelijk een kort ziekbed moesten we afscheid van je nemen. Ik weet het nog zo goed, we stonden om je bed, je had al twee maanden niets verstaanbaarst meer gezegd en reageerde niet meer op ons. Tot je ineens je ogen opendeed. Je keek ons één voor één, met een heldere blik aan. Bij mama blijf je rusten, ze pakt je hand, ik hou van jou klinkt jouw zachte stem. Je doet je ogen dicht en we weten dat je er niet meer bent…

In de dagen die volgen leef je in een soort bubbel waarbij er van alles geregeld moet worden. De begrafenisondernemer vraagt ons of iemand iets wil zeggen en zonder nadenken hoor ik mezelf  zeggen: ” Ja ik”, wacht wat? Ik schrik van mezelf, iets zeggen, wat dan? En al die mensen, ik heb zoiets nog nooit gedaan, wat als ik alleen maar kan huilen en niet uit m’n woorden kom?

Toch ga ik het doen

Op de kaart stond het al, lieve man, zorgzame vader, schoonvader en opa. Lief en zorgzaam voor ons, voor mij…. Zorgzaam, soms een beetje teveel. Je antenne, zoals je het zelf noemde, stond altijd aan. Je kon je dan zorgen maken om de kleinste dingen maar gelukkig kon je ook genieten van de kleinste dingen. De natuur, je park en de polder met in de verte het kerkje en natuurlijk de vogeltjes in de tuin. Je sloeg geen dag over met het voeren van broodkorstjes, netjes in klein stukjes gesneden en bewaard. 

Mooie momenten

Hoe klein ook, jij hebt me geleerd ze te zien en te horen. Het vogeltje wat me s ’morgens wakker fluit of een mooi liedje op de radio. En als ik nu met de hond een rondje loop en over jouw polder kijk, zie ik pas echt hoe mooi hij is.

Toen ik klein was gingen we vaak naar het park. Picknicken, vliegeren of margrieten plukken voor mamma. Margrieten die we eigenlijk allebei vonden stinken maar dan toch vol trots aan haar gaven. En thuis, samen koken op het door jou, met liefde gemaakte speelgoedfornuis, waar m’n meisje nu ook mee speelt. Of met jouw goede verf en grote kwasten de korenvelden van Garderen schilderen. Ook herinner ik me onze autoritjes op zondagmiddag nog heel erg goed. Ik was een jaar of 10 en verliefd op een jongen uit de klas. Hij woonde niet bij ons in de buurt maar met het “grote” rondje kwamen we wel langs zijn huis. (En ik maar denken dat jij niet doorhad waarom ik altijd het zelfde rondje wilde rijden). Jij en ik, radio aan en lekker kletsen, want kletsen dat konden we heel erg goed.

Zullen we dansen?

Zoals waarschijnlijk iedere vader hebt me nog veel meer geleerd, lopen, fietsen, wat goed is en juist niet. Maar je hebt me ook mijn eerste danspasjes geleerd, gewoon in de woonkamer, de foxtrot, zoals je die vroeger zelf ook danste in de club waar je mama leerde kennen. Eerst mocht ik op je arm, later stond ik op je voeten en op de camping hebben we heel wat uurtjes op het terras gedanst als de bbq-avonden werden afgesloten met live muziek.

De camping, met zijn komers en gaanders maar wij waren de blijvers! Ieder jaar weer zolang ik me herinner, met regen of zon het was altijd goed. Ik ben er een paar jaar geleden nog geweest, nu met mijn eigen gezin. We hebben eekhoorntjes en hertjes gezien, liedjes gezongen in de kampvuurkuil en gezocht naar de kabouters onder de midgetgolf baan. Net als wij vroeger deden.

Dank je wel, lieve pap

Kleine dingen, mooie momenten, maar voor mij soms ook heel groot. Helaas had je antenne het ook bij het juiste eind toen alles allemaal wat minder ging, maar lieve pap wat heb je me geholpen. Samen met mama was je er altijd voor me. Ik ben je daar zo dankbaar voor. Alle uurtjes die je samen met m’n kleine mannetje hebt gewandeld in het park. Uitrusten op jullie bankje als twee oude mannetjes, kletsend over alles wat hem bezig hield en daarna over de kapotte brug terug naar huis. Vaak kwamen jullie dan zingend binnen, geen gewone kinderliedjes natuurlijk! Nee, hoe gekker hoe beter waarop oma altijd afkeurend reageerde, wat het alleen maar nog leuker maakte.

Iemand zei in die tijd tegen me, je krijgt niet wat je verdient maar wat je aankan. En hij had gelijk, maar lieve pap de afgelopen jaren was het voor jou echt te veel, het is genoeg geweest, klaar. Je hoeft je geen zorgen meer te maken, niet meer te vechten en niet meer te piekeren. En ook al had ik heel graag nog één keer met je gedanst, het is tijd dat je krijgt wat je verdient, rust… 

Het is goed

Nu drie jaar later mis ik je nog zo ontzettend. Toch ben ik ook heel dankbaar dat je de afgelopen jaren niet meer mee hebt hoeven maken. Je was ontzettend goed in zorgen en piekeren en kampte me zware depressies. Het afgelopen jaar vol ziekenhuisbezoekjes, operaties, chemo’s en alle ellende die daar bij komt kijken, bij jouw kleine meisje, jouw prinsesje (ik dus) dat had je niet aangekund, dus lieve pap, hoezeer ik je ook mis, het is goed zo…

Liefs Mar    

Share This